zondag 30 november 2014

Kinderlijke eenvoud

We staan in de iets te lange rij voor het lopend buffet en de heerlijke geur van eten die mijn neus binnendringt maakt het wachten niet makkelijker. Ik merk het ook aan mijn ongeduldige nichtje die voor me staat. Ik sla mijn armen om haar heen,om haar wat rustig te houden. Het schijnt te helpen, want ze blijft stil staan. Ik druk een kus op haar blonde haren en glimlach naar de man die voor ons staat. Ze draait zich om en slaat haar mollige armpjes om mijn middel. 'Cecile?' 'Ja moppie, wat is er?' Ze kijkt me indringend aan. 'Moeten we nog lang wachten?'. Ik denk aan de keren dat ik het aan mijn vader vroeg,hij antwoordde nooit in minuten, maar in liedjes van k3. 'Nog een liedje van k3,' antwoord ik naar de blauwe ogen die me ongeduldig aankijken. Ze schijnt er genoegen mee te nemen want ze drukt haar hoofd tegen me aan.


Eventjes later komen haar vragende ogen weer tevoorschijn. 'Cecile?' 'Ja schat.' 'Jou papa is er niet meer toch?' Ik kijk haar aan en schud mijn hoofd. 'Nee.' 'Maar gelukkig heb je een nieuwe papa gekregen.' Ik kijk haar aan en glimlach, 'Ja, gelukkig wel'. 'Jouw oude papa lijkt heel veel op mijn papa.' 'Ja dat klopt, dat komt omdat ze broers zijn.' 'Ja, want jouw nieuwe papa lijkt niet op mijn papa.' 'Nee, dat klopt lieverd, ze zijn ook geen broers.' Even kijkt ze me aan en begint ze te glimlachen. 'En ik lijk op jou, want jij bent mijn grote nicht.' Ik knik naar het stralende meisje. 'En nu mag je eten uit kiezen nichtje,' glimlach ik. Ze knikt en loopt met een grote grijns richting de tafel waar eten staat uitgestald.