Vieze voeten sparen

Gekke dingen

Meer verzinnen

Samen op pad 

Dat lijkt me wat

Avonturen sparen

Waar we waren

Vieze voeten

Eeuwig staren

Mooie zon

Goeie dag

Diepe zucht

Lieve lach

Lief meisje,

Lief meisje,

Wat zitten ze krap hè?. Wat doen ze pijn hè? En wat staan ze lelijk hè? De schoenen die je aanhebt. Je staat in de schoenen die ik ooit eens paste. Ik vond dat ook. Ik wilde ze uittrappen, ik wilde schreeuwen, ze weggooien, of beter nog, verbranden! Ik wilde huilen, ik wilde dat alles wat ooit was gezegd werd terug gedraaid en ik wilde dat alles wat was gebeurd, nog een keer opnieuw mocht.

Wil je ook schreeuwen lief meisje? Wil je schreeuwen, maar zijn de woorden niet toereikend? Wil je huilen, maar lijken tranen diamanten waar je niet bij durft? Wil je dat alles wat is gezegd wordt terug gedraaid en dat alles wat gebeurd is nog een laatste keer opnieuw mag gebeuren.

Denk jij ook zoveel na lief meisje? Denk je na over alles wat je nog moet weten, alles wat je echt nog moet vertellen of vragen wat je echt altijd al wilde vragen? Denk je na over wat je als laatste moet zeggen, over wat cliché is of over hoe je het beste iets kan brengen, waar je toch ook bang voor bent. Ben je bang dat je woorden niet genoeg of toch verkeerd gaan zijn?

Ben je elke seconde bang lief meisje? Vraag je je elke minuut af hoeveel minuten je nog krijgt? Omarm je elke dag als een geschenk? Telt elke seconde en voelt elke minuut als een opluchting, een beetje extra tijd?

Het is verschrikkelijk en pijnlijk. En het zal eerst niet beter gaan voelen, maar ooit gaan de schoenen weer uit en zal je zelfs weer langzaam gaan lachen. Laat je het me weten als de pijn net even iets te veel is? Beloof je dat lief meisje? Dan kan ik je vasthouden en zorgen dat je weer recht op gaat staan, in die klote schoenen. Ik paste ooit de schoenen die jij nu aan hebt.

Jij bent niet alleen.

Het mooiste cadeau

‘Het mooiste cadeau kan ik je helaas niet geven…’ het stond boven aan mijn verjaardagskaart geschreven. Ze meende het en ik had het jaren lang geloofd. Ik houdt de kaart in mijn hand en er glijdt een traan over mijn wang op de kaart. Ik lees de zin nog eens en nog eens, terwijl ik nadenk over de woorden. Het mooiste cadeau heb ik geloof ik al.

Ze gaf me een plek waar ik me veilig voel, een huis om thuis te noemen. Een vader en een moeder, een steun, onvoorwaardelijke liefde en loslatende handen die me weer vastpakken als het nodig is. Een beste vriendin, iemand om alles mee te delen. En bovenal.. ze gaf me een leven.

Ik had het jaren geloofd, het mooiste cadeau wat ze me kon geven, was mijn vader. Ik had het geloofd en me aan die gedachte vastgeklampt. Mijn vingers glijden over het papier om de gevallen traan weg te vegen. De geschreven letters vervagen, zoals het idee van het mooiste cadeau. Het mooiste cadeau heeft ze me al gegeven. Dankjewel mama, voor een leven met jou.

Een lichtje

Ik kniel neer naast haar grafje. Mijn koude vingers raken de nog koudere steen.
De ijzige letters staren me aan. Zo jong, zo teer en nog zo klein.
Ze mocht niet... het kon niet, het is haar niet gegeven.
De lichtjes op haar kleine graf staan symbool voor de lichtjes is haar ogen
die niemand meer kan zien.

Achter me leest een vrouw een verhaal voor. Wanneer ze stopt met vertellen hoor ik haar zeggen: 'En een fijne reis.' Mijn hand laat het grafje los. Ik wil niet reizen als dit de eindbestemming is.

Ik kijk naar hem, hij die er niet meer is.
Ik kijk naar haar, zij die er niet meer is.
Ik luister naar hem, hij die speelt voor zij die niet meer zijn.

De klanken vervagen en mijn hand trilt als ik jouw naam op een gedenkbootje schrijf.
'Papa'. Het staat er, het staat er omdat jij er niet meer bent.
Een traan ontsnapt uit mijn oog, en ik proef het zout op mijn lippen.
Ook jij krijgt een lichtje, een lichtje vol warmte, troost en herinneringen van mij. Dit lichtje staat op het gedenkbootje, het brandt. Het brandt van mij, voor jou...

Als de lichtjes straks doven en het straks weer donker is, zullen we nog denken aan jullie en aan de lichtjes die brandden en branden. Van ons voor jullie en van jullie voor ons.
Bedankt organisatie Allerzielen Winschoten voor de indrukwekkende avond.

Tekening

Vanuit de andere kant van de klas kijkt hij me liefkozend aan en verschijnen er kleine blosjes op mijn wangen. Tekenen was absoluut niet mijn favoriete vak, maar hij maakte het zoveel leuker. Ik glimlach en focus me op het witte papier voor me, het vult zich met mijn gekrabbel en mijn gevoelens, waar ik normaal letters zet, zet ik nu lijnen. Met moeite haal ik weer een zes, maar het maakt niet uit, want ik voel me beter dan ooit met een acht. Door hem.

Nu zoveel jaren later is tekenen mijn meest bijgebleven vak. Niet omdat ik het zo leuk vond, maar omdat ik na die ene glimlach zoveel heb geleerd. Mensen zijn niet wie ze lijken en lijken niet op wie ze echt zijn. Het draait altijd om hetzelfde en wanneer je ze het meest nodig had waren we er niet.

Waar ik toen lijnen zette, zet ik nu punten. Waar ik toen glimlachte, loop ik er nu zo voorbij en waar ik toen blij was met een zes, ben ik nu pas tevreden met een acht. 

De tijd leert dingen en zal dit altijd blijven doen. Ik ben nu eenmaal het type dat eindeloze kansen geeft en er aan het einde van de dag hoe dan ook wel weer zal zijn. Maar ook dat is op een dag weg. Ik kan niet eeuwig wachten tot de lijnen die geschetst stonden mooi worden ingekleurd. Het gekrabbel is weer omgezet in letters, en letters helpen. 

Als ik terug zou mogen naar de tekenklas had ik nog steeds de lijnen gezet, en mocht ik alles overdoen waren ze misschien ook ingekleurd. Maar tijd is onomkeerbaar, en de tekening is al bij het oud papier. Gevoelens verdwijnen en maken plaats voor herinneringen. Mocht ik alles overdoen, had ik het misschien wel gedaan. Maar de tijd tikt door en de tekenklas is verleden tijd, zoals de geschetste, hoe triest ook, nooit ingekleurde lijnen en de vlinders achter die ene glimlach.