Kinderlijke eenvoud

We staan in de iets te lange rij voor het lopend buffet en de heerlijke geur van eten die mijn neus binnendringt maakt het wachten niet makkelijker. Ik merk het ook aan mijn ongeduldige nichtje die voor me staat. Ik sla mijn armen om haar heen,om haar wat rustig te houden. Het schijnt te helpen, want ze blijft stil staan. Ik druk een kus op haar blonde haren en glimlach naar de man die voor ons staat. Ze draait zich om en slaat haar mollige armpjes om mijn middel. 'Cecile?' 'Ja moppie, wat is er?' Ze kijkt me indringend aan. 'Moeten we nog lang wachten?'. Ik denk aan de keren dat ik het aan mijn vader vroeg,hij antwoordde nooit in minuten, maar in liedjes van k3. 'Nog een liedje van k3,' antwoord ik naar de blauwe ogen die me ongeduldig aankijken. Ze schijnt er genoegen mee te nemen want ze drukt haar hoofd tegen me aan.

Eventjes later komen haar vragende ogen weer tevoorschijn. 'Cecile?' 'Ja schat.' 'Jou papa is er niet meer toch?' Ik kijk haar aan en schud mijn hoofd. 'Nee.' 'Maar gelukkig heb je een nieuwe papa gekregen.' Ik kijk haar aan en glimlach, 'Ja, gelukkig wel'. 'Jouw oude papa lijkt heel veel op mijn papa.' 'Ja dat klopt, dat komt omdat ze broers zijn.' 'Ja, want jouw nieuwe papa lijkt niet op mijn papa.' 'Nee, dat klopt lieverd, ze zijn ook geen broers.' Even kijkt ze me aan en begint ze te glimlachen. 'En ik lijk op jou, want jij bent mijn grote nicht.' Ik knik naar het stralende meisje. 'En nu mag je eten uit kiezen nichtje,' glimlach ik. Ze knikt en loopt met een grote grijns richting de tafel waar eten staat uitgestald.  

Dan neem ik de paarse wel!

' Cies, cies welke neem jij?' wordt er vanaf beneden geschreeuwd. Ik stamp naar beneden om het geschreeuw te doen stoppen. 'Wat,' komt er bot uit mijn mond. 'Opa heeft ons deze harten gekocht, ik wou vragen welke kleur jij wou,' onschuldig kijkt mijn broertje me aan. Direct heb ik spijt van mijn botheid en tover ik een kleine glimlach op mijn gezicht. 'Kies jij maar eerst,' weet ik aardig uit te brengen.

Mijn ogen vallen op de twee harten van speculaas op het aanrecht. De ene is roze omrand en de andere paars. Het is een cadeautje van onze opa van zijn vakantie bestemming in Duitsland. In sierlijke witte letters staat er iets in het Duits op, waarvan ik de betekenis niet weet. De harten zijn mooi verpakt met een lint erom. Hoe langer ik ernaar kijk, hoe schattiger ik ze begin te vinden.

'Ik weet het niet cies'. 'Kies maar,' zeg ik opnieuw. Zijn blik gaat naar de speculaas harten, hij kijkt ernstig alsof er een keuze van levensbelang gemaakt moet worden. Zijn ogen vinden even mijn ogen en gaan dan terug naar de harten. 'Ik neem de paarse wel, dat was papa's lievelingskleur!' Vastberaden pakt hij het paars omrande hart en loopt de keuken uit. Beduusd om zijn kille woorden blijf ik even staan. Heel even voel ik een traan in mijn ook branden, maar die negeer ik. Ik glimlach, kijk even naar boven en pak dan het roze omrande hart.

Vijf minuutjes voor een leven...

Ik kijk naar mijn kleine grote broer. Met alle longinhoud die hij heeft, blaast hij de kaarsjes op zijn taart uit. 12 jaar, 12 jaar geluk en verdriet, zijn lach en zijn tranen, zijn geluksmomenten en tijden van ziekte. Ik hoop dat hij nog zoveel jaren bij ons mag blijven, even als alle kinderen als Merijn.

Gister was een bijzondere dag van een bijzondere week. Merijn zijn verjaardag in donorweek. Merijn zijn longen gaan ook ooit zover achteruit dat hij misschien in aanmerking zal komen voor donor longen. Hopelijk duurt dit nog een hele lange tijd, en kunnen we nog heel erg lang genieten van de levenslustige, lieve, en spontane Merijn. Het benauwd mij niet dat hij misschien ooit donorlongen nodig zal hebben, dat is het minst van mijn zorgen. Maar zullen ze er tegen die tijd daadwerkelijk zijn? 

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb respect voor elke keuze die u maakt met betrekking tot de vraag; donor of niet? Misschien bent u donor en misschien niet, dat is absoluut uw keuze, en dat zal uw keuze ook blijven. Toch is er een groep mensen die geen keuze maakt. Ik weet dat er een hele groep mensen is die wel donor zou willen worden, zij denken waarschijnlijk; ik zal dat ooit wel eens doen. Maar die ooit komt niet, of laat lang op zich wachten. Maar ook uw JA is nodig om kinderen als Merijn te verzekeren van een toekomst, een toekomst zonder zuurstofgebrek en benauwdheid. 

Bent u bereid donor te worden? Dan ik vraag enkel vijf minuutjes van uw tijd. Vijf minuutjes die voor anderen een leven betekenen. Ga naar www.jaofnee.nl en maak uw keuze, dank u wel! 

Liefs,

Cecile

Just let go...

We waren allebei sarcastisch geweest in het woorden gevecht, ongelooflijk veel verwijten en er zijn vele oude koeien uit de sloot gehaald. Ik heb de wedstrijd van het meeste sarcasme misschien gewonnen. Helaas, een eervolle prijs is het niet. Trots ver te bekennen.

Ik keek in haar helder groene ogen, haar hoofd stond een tikje schuin en haar gezicht keek me belangstellend aan, zoals elke keer wanneer ik een vraag stelde waarvan niemand het antwoord kan weten, enkel vermoeden. 'Ik wil je helpen, echt. Het is genoeg geweest. Laat alles gaan en denk even aan jezelf.' Haar wijze advies deed me nadenken.

Alles om me heen loslaten en even alleen aan mezelf denken, het was nooit in me opgekomen. Ik twijfel of ik het ga doen, het is nu alles of niets. Ik had tijd nodig om mezelf opnieuw te leren kennen, om weer te kijken naar wat ik echt wil. 

Ik pakte haar hand en liet alles los. Alleen het gene wat er echt toe doet bleef ik vasthouden, en zal ik altijd vast blijven houden. Ik liep aan haar hand een nieuw begin tegemoet. 

Een arm om me heen...

De eerste klank van "Dochters" klinkt door de zaal. Ik staar naar de kist omringt door bloemen. "Dochters" speelt voor hem en voor mij, voor de vader en de dochter, voor ons en onze sterke band, voor ons en alle mooie herinneringen. Voor jou in de kist, voor mij in de zaal, voor jou in de stilte, voor mij in het lawaai, voor iedereen die ons met dit nummer in herinnering wil brengen, ik zal blijven en jij... Ja jij. 

Ze neemt me in haar armen, laat me huilen, ze wil me laten huilen. Toch laat ik geen traan, een blokkade houdt me tegen om te huilen, om mijn emoties te tonen. Ik kan het niet, hoe graag ik het ook wil. Ze heeft haar armen om me heen, ik hang tegen d'r aan. Hoewel alles langs me heen gaat concentreer ik me op de tekst van het nummer. 

" Ik knipper mijn ogen, en zie hoe haar hart nu voorgoed van een ander is. Maar waar ze ook mag zijn, in gedachte is ze hier bij mij. "

En dan ineens rolt er een traan over mijn wang, een zoute smaak vult mijn mond. Papa geeft mijn hart aan mama, mama krijgt haar kleine meisje terug, maar hoe. Ze veegt het natte spoor wat de traan heeft nagelaten met haar vinger van mijn gezicht. Ik voel me een klein hopeloos meisje in haar oma's armen. Nu is er alleen nog mama, het afscheid wat ons voorgoed gaat scheiden komt met de seconde dichterbij. Hoe graag ik ook nog even in oma's armen wil blijven, het is tijd. Tijd om voor de laatste keer met mama en Merijn langs de kist te lopen. Ik geef mama een hand en we lopen naar papa, voor de allerlaatste keer. Nog een keer mijn hand op de kist, nog een keer heel dichtbij. We lopen de zaal uit, ik kijk achterom naar oma, ze gooit me een handkus toe. 

Ik loop langs het water, wat een uitzicht. Mijn familie loopt ergens vooruit. De zon brand fel op mijn schouders. Ik kijk omhoog en glimlach. Papa is daarboven denk ik. Ik schenk hem mijn mooiste glimlach. Hij is alweer drie en half jaar weg. Ik voel een arm om mijn schouder die mij dicht tegen zich aandrukt. De warmte die ze geeft is ongelooflijk. Het is mijn oma, ze geeft een kus op mijn slaap en even, heel even voel ik me weer dat kleine meisje. Wat hou ik van haar!

Hoe een simpele arm om je heen je zoveel troost kan bieden! Dankjewel voor die genen die mij altijd hebben willen troosten!