Gspot

Op zoek naar een boeiend artikel over politiek, die ik wellicht zou kunnen gebruiken voor het afschrijven van mijn profielwerkstuk open ik de nu.nl app op mijn iphone. Terwijl het scherm laadt bedenk ik wat ik eventueel zou kunnen gebruiken. Door de home pagina heen scrollend vallen mijn ogen op een opvallende titel. 'Fifty shades-acteur vindt vliegtuig spotten vreemder dan SM.' Ik open het artikel en laat mijn ogen over de tekst glijden. In de tekst wordt verteld dat de acteur Jamie Dornan SM dood normaal vindt, terwijl hij vliegtuig spotten maar een vreemde hobby vindt.

'Dornan is liberaal, dus vindt hij SM abslotuut niet vreemd.' Hiermee stelt nu.nl dat alle liberalen SM normaal vinden. Ik wil me nergens mee bemoeien, maar met betrekking tot het begrip liberaal heb ik als kenmerk nooit SM geleerd. Wel is het natuurlijk mooi als we kijken naar onze liberale politici en daar onze fantasie eens op los laten. Mark Rutte in een leren pakje of Halbe Zijlstra met een zweepje in de hand. Enfin, ik denk dat nu.nl zich toch maar eens moet verdiepen in de standpunten en tradities van liberalen.

De vergelijking met het vliegtuigspotten is wat mij toch iets vreemder lijkt. Die beste jong Jamie Dornan vindt vliegtuigspotten vreemder dan SM. Die twee dingen lijken me nou absoluut niet vergelijkbaar. Of je op een vliegveld staat te wachten op een vliegtuig dat kan komen of je in de slaapkamer nou iemand slaat totdat hij of zij komt. Ja geen idee, ik vind het allebei nogal een raar idee. Maar ieder mens heeft zo van die dingen,die anderen niet zullen begrijpen.

Wat me het meest verontrust aan dit bericht is dat wij Nederlanders dit soort onzin blijkbaar beschouwen als nieuws en dat een informatieve site als nu.nl dit soort artikelen moet publiceren voor meer publiek. Het enige wat we hier uit wijs worden is dat de fifty shades-acteur zijn werk mee naar huis neemt.

Kinderlijke eenvoud

We staan in de iets te lange rij voor het lopend buffet en de heerlijke geur van eten die mijn neus binnendringt maakt het wachten niet makkelijker. Ik merk het ook aan mijn ongeduldige nichtje die voor me staat. Ik sla mijn armen om haar heen,om haar wat rustig te houden. Het schijnt te helpen, want ze blijft stil staan. Ik druk een kus op haar blonde haren en glimlach naar de man die voor ons staat. Ze draait zich om en slaat haar mollige armpjes om mijn middel. 'Cecile?' 'Ja moppie, wat is er?' Ze kijkt me indringend aan. 'Moeten we nog lang wachten?'. Ik denk aan de keren dat ik het aan mijn vader vroeg,hij antwoordde nooit in minuten, maar in liedjes van k3. 'Nog een liedje van k3,' antwoord ik naar de blauwe ogen die me ongeduldig aankijken. Ze schijnt er genoegen mee te nemen want ze drukt haar hoofd tegen me aan.

Eventjes later komen haar vragende ogen weer tevoorschijn. 'Cecile?' 'Ja schat.' 'Jou papa is er niet meer toch?' Ik kijk haar aan en schud mijn hoofd. 'Nee.' 'Maar gelukkig heb je een nieuwe papa gekregen.' Ik kijk haar aan en glimlach, 'Ja, gelukkig wel'. 'Jouw oude papa lijkt heel veel op mijn papa.' 'Ja dat klopt, dat komt omdat ze broers zijn.' 'Ja, want jouw nieuwe papa lijkt niet op mijn papa.' 'Nee, dat klopt lieverd, ze zijn ook geen broers.' Even kijkt ze me aan en begint ze te glimlachen. 'En ik lijk op jou, want jij bent mijn grote nicht.' Ik knik naar het stralende meisje. 'En nu mag je eten uit kiezen nichtje,' glimlach ik. Ze knikt en loopt met een grote grijns richting de tafel waar eten staat uitgestald.  

Dan neem ik de paarse wel!

' Cies, cies welke neem jij?' wordt er vanaf beneden geschreeuwd. Ik stamp naar beneden om het geschreeuw te doen stoppen. 'Wat,' komt er bot uit mijn mond. 'Opa heeft ons deze harten gekocht, ik wou vragen welke kleur jij wou,' onschuldig kijkt mijn broertje me aan. Direct heb ik spijt van mijn botheid en tover ik een kleine glimlach op mijn gezicht. 'Kies jij maar eerst,' weet ik aardig uit te brengen.

Mijn ogen vallen op de twee harten van speculaas op het aanrecht. De ene is roze omrand en de andere paars. Het is een cadeautje van onze opa van zijn vakantie bestemming in Duitsland. In sierlijke witte letters staat er iets in het Duits op, waarvan ik de betekenis niet weet. De harten zijn mooi verpakt met een lint erom. Hoe langer ik ernaar kijk, hoe schattiger ik ze begin te vinden.

'Ik weet het niet cies'. 'Kies maar,' zeg ik opnieuw. Zijn blik gaat naar de speculaas harten, hij kijkt ernstig alsof er een keuze van levensbelang gemaakt moet worden. Zijn ogen vinden even mijn ogen en gaan dan terug naar de harten. 'Ik neem de paarse wel, dat was papa's lievelingskleur!' Vastberaden pakt hij het paars omrande hart en loopt de keuken uit. Beduusd om zijn kille woorden blijf ik even staan. Heel even voel ik een traan in mijn ook branden, maar die negeer ik. Ik glimlach, kijk even naar boven en pak dan het roze omrande hart.

Vijf minuutjes voor een leven...

Ik kijk naar mijn kleine grote broer. Met alle longinhoud die hij heeft, blaast hij de kaarsjes op zijn taart uit. 12 jaar, 12 jaar geluk en verdriet, zijn lach en zijn tranen, zijn geluksmomenten en tijden van ziekte. Ik hoop dat hij nog zoveel jaren bij ons mag blijven, even als alle kinderen als Merijn.

Gister was een bijzondere dag van een bijzondere week. Merijn zijn verjaardag in donorweek. Merijn zijn longen gaan ook ooit zover achteruit dat hij misschien in aanmerking zal komen voor donor longen. Hopelijk duurt dit nog een hele lange tijd, en kunnen we nog heel erg lang genieten van de levenslustige, lieve, en spontane Merijn. Het benauwd mij niet dat hij misschien ooit donorlongen nodig zal hebben, dat is het minst van mijn zorgen. Maar zullen ze er tegen die tijd daadwerkelijk zijn? 

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb respect voor elke keuze die u maakt met betrekking tot de vraag; donor of niet? Misschien bent u donor en misschien niet, dat is absoluut uw keuze, en dat zal uw keuze ook blijven. Toch is er een groep mensen die geen keuze maakt. Ik weet dat er een hele groep mensen is die wel donor zou willen worden, zij denken waarschijnlijk; ik zal dat ooit wel eens doen. Maar die ooit komt niet, of laat lang op zich wachten. Maar ook uw JA is nodig om kinderen als Merijn te verzekeren van een toekomst, een toekomst zonder zuurstofgebrek en benauwdheid. 

Bent u bereid donor te worden? Dan ik vraag enkel vijf minuutjes van uw tijd. Vijf minuutjes die voor anderen een leven betekenen. Ga naar www.jaofnee.nl en maak uw keuze, dank u wel! 

Liefs,

Cecile

Just let go...

We waren allebei sarcastisch geweest in het woorden gevecht, ongelooflijk veel verwijten en er zijn vele oude koeien uit de sloot gehaald. Ik heb de wedstrijd van het meeste sarcasme misschien gewonnen. Helaas, een eervolle prijs is het niet. Trots ver te bekennen.

Ik keek in haar helder groene ogen, haar hoofd stond een tikje schuin en haar gezicht keek me belangstellend aan, zoals elke keer wanneer ik een vraag stelde waarvan niemand het antwoord kan weten, enkel vermoeden. 'Ik wil je helpen, echt. Het is genoeg geweest. Laat alles gaan en denk even aan jezelf.' Haar wijze advies deed me nadenken.

Alles om me heen loslaten en even alleen aan mezelf denken, het was nooit in me opgekomen. Ik twijfel of ik het ga doen, het is nu alles of niets. Ik had tijd nodig om mezelf opnieuw te leren kennen, om weer te kijken naar wat ik echt wil. 

Ik pakte haar hand en liet alles los. Alleen het gene wat er echt toe doet bleef ik vasthouden, en zal ik altijd vast blijven houden. Ik liep aan haar hand een nieuw begin tegemoet.